Jans, E. Homo multiculturans? 1996

(uit: Handboek Culturele Studies. Concepten, problemen, methoden. Leuven, 1996.)

'De geschiedenis van de dekolonisatie heeft het spreken van de kolonist opengebroken. Er is niet langer 1 geschiedenis, die van het moederland, van het imperium. De geschiedenis is verkaveld. Het spreken is polyfoon geworden. Er ontstaan nieuwe plaatsen van articulatie, die weigeren nog langer het 'abjecte script' (Spivak) dat de koloniale geschiedenis hun voorschreef, verder te schrijven. Zij verzetten zich tegen de 'overgedetermineerdheid van buitenaf' (Fanon), tegen het epistemische geweld (Spivak) van de vertogen van de Ander: het imperialisme, het kolonialisme, het orientalisme, het exotische, het primitieve, het antropologische, het folkloristische. Binnen de taal van de kolonist vecht de gekoloniseerde voor zijn eigen verhaal. (132)

Het is vanuit het persepctief van de minderheid dat de postkoloniale ruimte herverdeeld wordt....
'to trash the monolithic and homogeneous in the name of diversity, multiplicity, and heterogeneity; to reject the abstract, general and universal in light of concrete, specific and particular' (West, in During 1993: 203-204)

Heterogeniseren, concretiseren en historiceren: het zijn strategieen die ingezet worden tegen de monolithische, universele en onveranderlijke humanistische cultuur die het Westen in zijn koloniale expansie heeft verdedigd en nog steeds verdedigt.

Bij imperialisme gaat het in de eerste plaats om het uitbreiden van grondgebied, maar evenzeer om verhalen om die uitbreiding te rechtvaardigen. (133)

Edward Said. Covering Islam. How the media and the experts determine how we see the rest of the world.

Ook Homi Bhabha analyseert als een van de belangrijkste kenmerken van het (neo)koloniale discours de 'gefixeerdheid' in de ideologische constructie van de ander, waarvan de belangrijkste discursieve strategie het stereotype is. (Bahbha 1994: 66)

Alle hybriditeit ten spijt wordt de multiculturele samenleving nog steeds bepaald door het stereotype, 'manicheistische' koloniale denken: 'wij' en 'zij'. (134)

Charles Taylor. Multicultiralisme: 'De wording van de menselijke geest voltrekt zich niet monologisch maar dialogisch, in confrontatie met wat George Herbert Mead 'de significante anderen' noemt. (137)